Մենք նահանջեցինք, իսկ նրանք հրաժարվեցին դուրս գալ մեր հետ, մտածում էի՝ ոնց են թուրքերը դшժшնшբար ս պшնել նրանց, բայց․ Պատմությունն ուղղակի անհավանական է

Մենք նահանջեցինք, իսկ նրանք հրաժարվեցին դուրս գալ մեր հետ, մտածում էի՝ ոնց են թուրքերը դшժшնшբար ս պшնել նրանց, բայց․ Պատմությունն ուղղակի անհավանական է

Մենք նահանջեցինք, իսկ նրանք հրաժարվեցին դուրս գալ մեր հետ, մտածում էի՝ ոնց են թուրքերը դшժшնшբար ս պшնել նրանց, բայց․ Պատմությունն ուղղակի անհավանական է

Տիգրան Վարագը գրում է. Իմ համար պшտերшզմի ամենածшնր դրվագը կապված էր Մոխրենես գյուղի ու Միշա պապիկի հետ։ Միշա պապիկենց ընտանիքին ճանաչում էի մեր արշավներից, նույնիսկ մնացել ենք իրենց տանը 2013 թ․-ին եւ բախտի բերմամբ կամ հակառակը պшտերшզմի ընթացքում գյուղի միակ բնակիչն իմ ծանոթ պապիկն էր։

Մենք նահանջեցինք, իսկ նրանք հրաժարվեցին դուրս գալ մեր հետ, մտածում էի՝ ոնց են թուրքերը դшժшնшբար ս պшնել նրանց, բայց․ Պատմությունն ուղղակի անհավանական է

Նույնիսկ էդ նեղ մաջալին հասցրեցինք նկարվենք, որպես հուշ։ Չնայած դժվար էր հավատալ, որ էդ նկարները հրապարակվելու են մի օր։ Երեկոյան մթնշաղին թշն ամին հասել էր գյուղի մատույցներին երբ գյուղացիք կապ հաստատեցին գեներալի հետ և նա ասաց, որ դուրս գանք գյուղից, որ օգնություն չի գալու։

Տողն արդեն թուրքերի ձեռն էր եւ առաջանում էին մեր ուղղությամբ։ Մենք սարերով նահանջեցինք դեպի Տումի, գյուղում թողնելով Միշա պապիկին, ով կտրականապես հրաժարվել էր դուրս գալ գյուղից և իր որդուն՝ Գեղամին, որը մնաց հոր հետ։ Ամեն օր մտքիս մեջ էր, ճիշտն ասած այժմ էլ մտածում եմ,

Մենք նահանջեցինք, իսկ նրանք հրաժարվեցին դուրս գալ մեր հետ, մտածում էի՝ ոնց են թուրքերը դшժшնшբար ս պшնել նրանց, բայց․ Պատմությունն ուղղակի անհավանական է

որ նահանջ հրամանի փոխարեն մեզ դիրքավորեին ու զի նեին, մենք կարող էինք պահել գյուղը մինչև օգնություն կգար, սակայն սա առանձին պատմություն ա։ Ամեն օր մտածում էի ոնց են թուրքերը դшժшնшբшր ս պшնել նրանց։

Գեղամն էր անընդհատ աչքիս առաջ գալիս, իմ համար ինքն էս պшտերшզմի ամենալուսավոր կետն էր։ Գեղամն ամենահետաքրքիր ու օրինակելի կերպարն էր, որին հանդիպել եմ ամբողջ պшտերшզմի ընթացքում։ Գլխիցս դուրս չէին գալիս նրա բառերը, որ ասում էր — էս կողմերում

Մենք նահանջեցինք, իսկ նրանք հրաժարվեցին դուրս գալ մեր հետ, մտածում էի՝ ոնց են թուրքերը դшժшնшբար ս պшնել նրանց, բայց․ Պատմությունն ուղղակի անհավանական է

թուրք չի եղել երբեք, չի էլ կարա մտնի մեր գյուղ, էս բնությունը մեզնից լավ ոչ մեկ չգիտի։ Մեկ էլ հենց նոր իմացա, որ երկուսն էլ ողջ են ու արդեն Ստեփանակերտում են։ Դեռ հավատս չի գալիս, բայց դա հաստատ ա:))))) վայ Գեղամ, Գեղամ, օգտագործել ա բնության իմացությունը))))

Рейтинг
( Пока оценок нет )
Կիսվեք այս նյութով և տեղեկացրեք Ձեր ընկերներին սոց ցանցերի միջոցով